عصر پری کامبرین
اولین مقطع از عمر کرهی زمین، از بدو پیدایش آن در حدود 4600 میلیون سال قبل
تا حدود ۵۴۲ میلیون سال قبل را عصر پری کامبرین می نامند. در این دوران بسیار
طولانی زمین بهصورت یک گلوله ی آتشین از کره خورشید به بیرون پرتاب شد و
سپس با توجه به مقدار انرژی جنبشی و انرژی پتانسیل گرانشیاش نسبت به خورشید
در مداری معین حول خورشید به گردش در آمد. کم کم سرد شد و پس ار تغییرات
تدریجی در طی هزاران میلیون سال برای مراحل مقدماتی حیات مستعد گردید.
این عصر به پیدایش زمین و شکل گیری اقیانوسها و قارهها و اشکال ابتدایی
حیات بر آن محدود می شود. دانشمندان برای درک هر چه بهتر تحولات این
عصر آن را به سه دوران تقسیم کرده اند.
الف – دوران هادین Hadean Eon (از 4600 میلیون سال قبل تا 3800 میلیون سال قبل)
عنوان هادین از هادس برگرفته شده است و هادس از خدایان یونانی حاکم بر دیار
مردگان است. منظور اینکه در این عصر زمین بیشتر به دیار مردگان شباهت
داشت. این دوران حدود هشتصد میلیون سال به طول انجامید و در طی آن
کرهی زمین پس از جدا شدن از خورشید هم به علت دمای اولیه اش و هم
بهعلت بارش سیل آسای شهابها و سیارکها به شدت داغ و ملتهب بود
یکی از سیارکهای بسیار بزرگ ، احتمالا به اندازه ی مریخ حدود 45
میلیون سال پس از پیدایش زمین به آن رخورد کرد و بر اثر این برخورد
انرزی عظیم آزاد شده موجب پاشیده شدن جرم بزرگی از ذرات به خارج از زمین
شد. این ذرات در حین گردش حول زمین به تدریج به هم پیوستندو ماه راپدید اوردند
در زمین ملتهب و احتمالا در سایر سیارات اتم های سنگین تر مثل آهن به سمت
پایین رانده شدند و هسته را به وجود آوردند و اتم های سبکتر مثل سیلیس و
هیدروژن به سمت نواحی سطحیتر رانده شدند. بیشتر گازها – هیدروژن،
دی اکسید کربن، متان و نیتروژن بر سطح شناور گشتند. شها بهایی که بر
زمین می باریدند با خود آب آوردند و آبها به علت داغ بودن زمین آتمسفری
از بخار آب را پیرامون زمین پدید آوردند
کم کم بارش سیل آسای سنگها و شهابها ی گدازان کاهش یافت و زمین
مجال تشکیل پوستهیی از سیلیس بر سطح خود یافت.
حدود چهار هزار و سیصد میلیون سال قبل بخار آب موجود در اتمسفر نیز سرد
شد و به صورت باران بر سطح زمین باریدن گرفت. اقیانوسها بر اثر این
بارش پدید آمدند و تا چهار هزار و دویست میلیون سال قبل زمین دارای
خشکی و اقیانوس شد. اقیانوسها در برخی نواحی یخ بستند و منجمد شدند.
در داخل اقیانوسها اسیدهای آمینه به هم پیوستند و اولین پروتیین را تشکیل
دادند. تا سه هزار و هشتصد میلیون سال قبل شکلگیری قاره ها نیز شروع
شد و در واقع زمین وارد عصر دیگری به نام آرکئین گردید.
ب – دوران آرکئین Archean Eon (از 3800 میلیون سال قبل تا 2500 میلیون سال قبل)
در آغاز این دوران زمین هنوز حدود سه برابر گرمتر از همین حالا بود با این
حال آنقدر گرم نبود که آب را بهجوش آورد. سطح زمین از اقیانوسها پوشیده
شده بود و اتمسفر زمین مقدار ناچیزی اکسیژن و بیشتر دیاکسید کربن داشت.
خشکیها تا حدی با سربیرون آوردن آتشفشانها از اقیانوسها تشکیل
شدند. بیشترین سنگها از نوع سنگ های آذرین یا دگردیسی مثل گرانیت
یا کوارتز بودند. اما قدیمیترین سنگهای روسوبی مثل ماسه سنگ نیز در
همین ایام به وجود آمدند.
در آغاز این دوران سلولهای ابتدایی زندهیی در اقیانوسها که گرمتر و
اسیدیتر از حالا بودند به وجود آمدند و در حدود سه و نیم میلیارد سال قبل
به سلول های پروکاریوت (سلول های بدون هسته مثل باکتریها ) تکامل
یافتتند. حدود سه میلیارد سال قبل برخی از این سلولهای پروکاریوت بر
اثر تکامل قادر به تولید انرژی از آب و دی اکسد کربن و نور خورشید (یعنی
فتو سنتز شدند). در این فرایند آنها اکسژن آزاد می کردند و همین موجب
افزایش اکسیژن در اتمسفر زمین شد. البته تا مدتی این اکسیژن بیشتر از آنکه وارد
اتمسفر شود با سنگ های سولفوری و آهنی ترکیب میشد و سنگهای
سرخ فام و آهکی پدید می آورد. احتمالا شهابهای زیادی در این دوران
نیز به زمین برخورد کردند و بسیاری از جانداران کوچک را تاز بین بردند و
بقیه را برای تکامل مستعدتر کردند.
ج – دوران پروتروزوئیک Proterozoic Eon
دورانی بسیار طولانی که از 2500 میلیون سال قبل آغاز شد و تا 542 میلیون سال
قبل ادامه یافت. در این دوران با ادامه ی فتوسنتز سلولهای پروکاریوت و آزاد
شدن اکسیژن سرانجام با اشباع سنگهای سولفوری و آهنی از اکسیژن کافی
مازاد این اکسیژن به سمت اتمسفر رفت. در حدود دو میلیارد سال قبل برخی
از سلولها طوری تکامل یافتتند که بتوانند به یاری اکسیژن انرژی دریافت کنند
سلول های یوکاریوت که قادر به تکامل برای استفاده از اکسیژن نبودند و خود نیز
نمیتوانستند فتوسنتز کنند سلولهای کوچک تر را به چنگ آوردند و به
همکاری با آنان پرداختند. این سلول های کوچکتر هم نمی توانستند به طور
مستقل زندگی کنند به میتوکندری و سیتوپلاست تبدیل شدند. در نتیجه
سلولهای یوکاریوت طوری تکامل یافتند که بتوانند به طور جنسی تکثیر شوند.
درنتیجه سلولها ازتنوع بیشتر در دی ان ای خود برخوردار شدند تکامل با
سرعت بیشتری رخ داد. بنابراین حدود یک میلیارد سال پس از این رخداد
اولین جانداران چند سلولی ظهور کردند. در پایان این دوران برخی از انواع
بندپایان و سوسکها و کرمها نیز پیدا شدند.
یک میلیارد سال قبل صفحه های تکتونیک قارهها را به هم نزدیک کردند و به
صورت یک قارهی عظیم در آوردند . بعدا این قاره چند پاره شد و پارهها دوباره
از هم دور شدند. چند دوره ی یخبندان نیز در این دوران رخ داد و به نظر
میرسد که کره ی زمین حدود ۷۰۰میلیون سال قبل به صورت توپی یخی بوده که
به تدریج ذوب گردید.